Idea kąpieli leśnych (shinrin-yoku) powstała w Japonia w 1982 roku jako element państwowej strategii zdrowia publicznego, promowanej przez japońską Agencję Leśnictwa. Była odpowiedzią na narastający stres, przepracowanie i choroby cywilizacyjne w szybko modernizującym się społeczeństwie.

Nie chodzi o kąpiel w sensie dosłownym, lecz o świadome „zanurzenie się” w lesie wszystkimi zmysłami – powolny spacer, uważne oddychanie, kontakt z zapachem drzew, dźwiękiem liści i światłem przenikającym przez korony. To praktyka regeneracyjna, zbliżona do medytacji w ruchu, której celem jest obniżenie poziomu stresu i przywrócenie równowagi psychofizycznej.

Kluczową postacią, która nadała tej idei naukowe podstawy i rozsławiła ją na świecie, jest Qing Li, profesor Nippon Medical School w Tokio. Od lat 90. bada on wpływ przebywania w lesie na organizm człowieka – wykazując m.in. wzrost aktywności komórek odpornościowych NK, spadek poziomu kortyzolu oraz korzystny wpływ fitoncydów (naturalnych substancji wydzielanych przez drzewa) na zdrowie.

Dzięki jego publikacjom i badaniom shinrin-yoku przestało być jedynie kulturową praktyką, a stało się elementem medycyny stylu życia i terapii naturą, obecnie stosowanym także w Europie i Ameryce Północnej.